Gouden verhalen

Als iemand vraagt hoe het met je gaat, zeg je dan ook gewoon: goed? Of is er iets wat je liever niet zegt, omdat niemand er tijd voor lijkt te hebben? Maar de meeste barsten zie je niet. Wat we met ons meedragen blijft vaak binnen, níet omdat het niet mag, maar omdat niemand ernaar vraagt. In deze aflevering vertel ik over twee vragen op twee kleine kaartjes, een witte en een gouden: wat draag jij mee dat niemand ziet, en wat houdt jou overeind? Het gaat over waarom één woord genoeg kan zijn en waarom de barst en het goud bij elkaar horen. Wat niemand ziet, wil vaak het hardst gezien worden.

Bij Studio Blijmakers groeit binnenkort een bijzondere wand. Deelnemers, begeleiders en stagiaires maken allemaal hun eigen schaapje, met daarop hun naam. Schaapje voor schaapje. Naam voor naam. Verhaal voor verhaal. Want Studio Blijmakers is meer dan een plek waar je creatief bezig bent. Je hoort erbij, je wordt gezien en je laat iets van jezelf achter. In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom die naam op een klein schaapje voor mij zoveel meer betekent dan alleen een naam op de muur.

Na mijn herseninfarct moest ik veel opnieuw leren. Lopen, schrijven, praten, denken. Creativiteit kreeg daardoor voor mij een andere betekenis. Want als woorden niet komen, kunnen je handen soms wel beginnen. In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik wat ik zelf ontdekte en wat ik nu terugzie bij Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis. Het gaat niet om wat iemand maakt, maar om wat het maken met iemand doet.

Afgelopen zaterdag was de open dag van Het Dobbyhuis. De boeken lagen op tafel, de Dobby-methodiek en het herinnerboek lagen ter inzage en bezoekers konden de vertel- en gevoelskaartjes bekijken. Kinderen beschilderden een eendje of maakten een Dobby-kleurplaat. Maar het mooiste van die middag hadden we niet voorbereid. Deelnemers begonnen uit zichzelf bezoekers te vertellen over wat ze hadden gemaakt en over de Wand van Verhalen. Een van hen liet haar man een schilderij zien dat ze tijdens de schilderles had gemaakt. Hij keek ernaar en kon bijna niet geloven dat zij het zelf had geschilderd. In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee naar die open dag. Naar wat er gebeurt wanneer je niet alles organiseert, maar mensen ook de ruimte geeft om zelf te laten zien wat ze kunnen en wat ze te vertellen hebben. Want de boeken, methodiek en kaartjes lagen op tafel. Maar sommige van de mooiste verhalen liepen gewoon rond.

Wanneer voel je dat je ergens echt welkom bent? Wat is ervoor nodig om gewoon jezelf te mogen zijn, ook wanneer je leven plotseling verandert? Voor Studio Blijmakers schreef ik het lied *Hier mag je gewoon jezelf zijn*. Tijdens onze barbecue lieten we het horen en gaven we het cadeau aan onze mensen. Maar een lied is meer dan muziek alleen. Het kan hoorbaar maken waar een plek voor staat en woorden geven aan een gevoel dat soms moeilijk uit te leggen is. In deze aflevering van *Gouden Verhalen* vertel ik waarom dit lied zo bij Studio Blijmakers past en denk ik na over aandacht, creativiteit, gezien worden en ergens bij horen. Aan het einde van de aflevering hoor je het volledige Blijmakerslied. Misschien brengt het jou bij de vraag: waar kun jij helemaal jezelf zijn?

Soms lijkt het heel lang alsof er niets gebeurt. Je stuurt een mail, voert een gesprek en probeert opnieuw. En dan gaan er ineens meerdere deuren tegelijk open. In deze aflevering vertel ik over mijn volle agenda, nieuwe contacten, lezingen, mijn nieuwe boek en de ontwikkeling van Dobby. Maar gebeurt dit allemaal echt ineens? Of was het al veel langer onderweg? Een aflevering over blijven bewegen, zichtbaar zijn en nog één klein stapje zetten.

Wat kan een oude fles limonade nou bewaren? Meer dan je denkt. In Het Dobbyhuis zette een oude Exota-fles ineens een hele tafel aan het praten. Er kwamen herinneringen, verhalen en herkenning naar boven. Niet omdat we ernaar zochten, maar omdat één eenvoudig voorwerp iets wakker maakte. Dat gesprek bracht me op het idee voor Dobby’s kast met verhalen. Een verzameling oude, herkenbare voorwerpen die niet bedoeld zijn om iemands geheugen te testen, maar om ruimte te geven aan wat vanzelf komt. In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom een oude fles soms veel meer kan bewaren dan limonade. Soms bewaart hij een gesprek. En soms is één fles genoeg om een verhaal terug te vinden.

Wat doe je wanneer iemand je iets verdrietigs vertelt? Zoek je meteen naar een antwoord? Geef je advies? Of probeer je de stilte zo snel mogelijk op te vullen? Maar wat als echte aandacht soms juist begint wanneer we stoppen met praten? In deze aflevering vertel ik waarom aanwezig zijn niet hetzelfde is als niets doen. Over luisteren zonder meteen een oplossing te zoeken, de stilte durven verdragen en bij iemand blijven wanneer er geen eenvoudig antwoord is. Soms hoef je niets op te lossen. Soms is blijven al genoeg.

Wanneer is kunst eigenlijk geslaagd? Is dat wanneer een schilderij technisch perfect is of wanneer anderen het mooi vinden? Voor mij zit de echte waarde vaak in wat er tijdens het maken gebeurt. In deze aflevering van Gouden Verhalen word ik geïnterviewd door mijn man Dan. We praten over kunst, creativiteit en de mensen van Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis. Over iemand die tijdens het maken weer trots wordt, een herinnering terugvindt of even niet bezig is met wat er allemaal niet meer lukt. Soms is het belangrijkste deel van een kunstwerk niet zichtbaar. Misschien zit daar juist het echte kunstwerk.

Hoe gaat het met je gezondheid? Heb je nog pijn? Lukt het allemaal nog? Het zijn belangrijke vragen. Maar als iemand ouder wordt, ziek is of afhankelijk wordt van zorg, verdwijnen andere vragen vaak langzaam naar de achtergrond. Waar droom je nog van? Wat maakt je blij? Wat zou je nog één keer willen doen? In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom juist deze vragen zo belangrijk zijn. Want goede zorg gaat niet alleen over wat iemand nodig heeft om veilig en gezond te blijven. Het gaat ook over wat iemand nodig heeft om zichzelf te blijven. De dingen die niemand meer vraagt, zijn vaak de dingen die het meest gevraagd willen worden.

Wanneer ben je eigenlijk jezelf niet meer? Is dat wanneer je namen vergeet, je kinderen niet meer herkent of niet meer kunt vertellen wie je vroeger was? In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij identiteit en dementie. Want jezelf zijn zit niet alleen in wat je onthoudt, maar ook in wat je voelt, in hoe je reageert en in wie je altijd al was.

Wat zie je als je iemand met dementie ontmoet? Zie je de diagnose? Of zie je nog steeds de mens? In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij de invloed van onze blik. Want soms is niet de ziekte het pijnlijkst, maar het moment waarop iemand niet meer écht wordt gezien. Een verhaal over aandacht, menselijkheid en waarom één oprechte vraag het verschil kan maken.

Sommige gevoelens laten zich moeilijk uitleggen. Verdriet, hoop of verandering. Herinneringen die diep vanbinnen zitten. In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom creativiteit soms meer kan zeggen dan woorden. Over mensen met dementie, mensen met niet-aangeboren hersenletsel en over mijn eigen ervaring na mijn herseninfarct. Want soms vertelt een kleur meer dan een zin. En soms zegt een schilderij precies wat woorden niet kunnen.

Wanneer iemand dementie krijgt, gaat veel aandacht terecht naar degene met de diagnose. Maar naast die persoon staat vaak iemand anders. Een partner. Een dochter. Een zoon. Iemand die zorgt, regelt, onthoudt en blijft. In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij de mensen naast de mensen: de mantelzorgers. Over liefde. Over trouw. Over levend verlies. En over een vraag die we misschien veel te weinig stellen: Hoe gaat het eigenlijk met jou?

"Het ergste is niet dat ik dingen vergeet. Het ergste is dat mensen me niets meer vragen." Die uitspraak vormde het vertrekpunt voor mijn nieuwste aflevering van Gouden Verhalen. In de zorg, op de werkvloer en in het dagelijks leven gebeurt het vaker dan we denken: mensen worden niet buitengesloten door kwade wil, maar doordat anderen het gesprek van hen overnemen. We vullen antwoorden in, we maken zinnen af. En we nemen beslissingen uit betrokkenheid en goede bedoelingen. Maar soms verliezen we daarbij iets belangrijks uit het oog: de mens achter de situatie. In deze aflevering onderzoek ik de vraag: Wanneer ben je eigenlijk afgeschreven? Een podcast over waardigheid, inclusie, menselijkheid en het belang van blijven luisteren. Want misschien schrijven we mensen niet af met woorden. Misschien schrijven we mensen af doordat we hun antwoord niet meer afwachten. #Inclusie #Menselijkheid #Dementie #Mantelzorg #NAH #Leiderschap #Zorg #GoudenVerhalen

Ik neem deze aflevering op vanuit Spanje. De zon schijnt, mensen lachen op terrassen en op het eerste gezicht lijkt alles zorgeloos. Maar hoe langer ik om me heen keek, hoe meer ik dacht: We hebben allemaal iets wat anderen niet zien. Een zorg. Een verlies. Een herinnering. Een onzekerheid. Een onzichtbare barst. In deze aflevering sta ik stil bij de verhalen die mensen met zich meedragen, zonder dat de buitenwereld dat altijd ziet. Want misschien zijn we soms te snel met kijken en te weinig bezig met écht zien. 🎧 Luister nu naar :De dingen die niemand ziet. En zoals altijd sluit ik af met dezelfde vraag: Wat wil jij niet vergeten?

Deze week sprak ik een vrouw met dementie die in een paar zinnen uitlegde wat veel boeken en onderzoeken niet kunnen. Ze zei: "Ik heb allemaal kamertjes in mijn hoofd. Vroeger draaide ik de sleutel om en ging de deur open. Nu staan sommige deuren op een kier, sommige zijn dicht en gaan pas open als ik de juiste sleutel vind. Maar sommige deuren blijven dicht. Daarvan is de sleutel verdwenen." Haar woorden raakten me diep. In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in dat gesprek en sta ik stil bij wat dementie kan betekenen voor de mens achter de diagnose. Een aflevering over herinneringen, verlies, begrip en de deuren die soms onverwacht toch weer opengaan.

In deze aflevering van Gouden Verhalen praat Erica de Winter over de angst achter dementie. Niet alleen over vergeten, maar over iets waar veel minder over gesproken wordt: het verdriet, de schaamte, de boosheid en het gevoel langzaam de grip op je leven kwijt te raken. Vanuit gesprekken in Het Dobbyhuis deelt Erica wat mensen met beginnende dementie haar vertellen: over de angst om afhankelijk te worden, om niet meer serieus genomen te worden, en om langzaam zichzelf kwijt te raken. Maar deze aflevering gaat ook over herkenning. Over wat er gebeurt wanneer mensen merken dat ze niet de enige zijn. En over hoe aandacht, rust en echte gesprekken verschil kunnen maken. Een persoonlijke en indringende aflevering over menselijkheid, levend verlies en verbinding.

Steeds vaker lijken mensen online harder dan in het echte leven. Onder berichten ontstaan discussies, oordelen en soms complete ruzies tussen mensen die elkaar niet eens kennen. Maar wat gebeurt er eigenlijk met ons zodra er een scherm tussen zit? In deze aflevering van Gouden Verhalen denk ik hardop na over sociale media, boosheid, anonimiteit en de vraag waarom nuance online soms zo ver te zoeken is. Want achter ieder profiel zit uiteindelijk gewoon een mens. Een aflevering over woorden, gedrag en iets wat we online misschien langzaam kwijt aan het raken zijn: menselijkheid. Erica de Winter

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik over deuropeners. Over de mensen die ervoor zorgen dat Dobby steeds verder groeit. Niet door grote campagnes of reclame, maar door kleine ontmoetingen, gedeelde verhalen en mensen die een deur openen naar een nieuwe plek, een gesprek of een samenwerking. Ik neem je mee terug naar Elephant Parade Land, waar Dobby ooit begon als een klein wit eendje tussen de beschilderde olifanten. En ik vertel hoe dat idee inmiddels deuren opent in zorg, onderwijs, kunst en gesprekken rondom dementie. Deze aflevering gaat over verbinding. Over aandacht. En over het besef dat grote bewegingen vaak heel klein beginnen. 🌐 Meer over Dobby: Dobby International

Wat gebeurt er als iemand zegt: “Ik kan het niet meer”… en toch begint? In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in de kracht van creativiteit. Aanleiding is een artikel over hoe kunst het brein beïnvloedt en zelfs hoop kan geven bij geheugenverlies. Maar voor mij is het geen theorie, het is iets wat ik al meer dan tien jaar dagelijks zie bij Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis. Ik vertel over kleine, echte momenten. Over mensen die twijfelen, die denken dat ze iets kwijt zijn… en die via een simpele eerste streep toch weer iets terugvinden. Ook vertel ik over mijn boek De kracht van creativiteit, waarin ik deze ervaringen en verhalen heb vastgelegd. Wil je het artikel lezen waar ik in deze aflevering over spreek? 👉 https://www.futura-sciences.com/nl/deze-onverwachte-kracht-van-kunst-verrast-artsen-hoop-voor-geheugenverlies_22790/ Meer weten over mijn werk? 👉 www.dobbyinternational.com 👉 www.ericadewinter.nl 👉 www.studioblijmakers.nl

Wat is een thuis? Het lijkt een simpele vraag. Maar als je er echt bij stilstaat, merk je al snel dat het antwoord niet zo vanzelfsprekend is. In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in een zin die ik vaak hoor: “Ik wil naar huis.” Een zin die niet altijd letterlijk bedoeld is, maar vaak iets anders vertelt. Over onrust, over zoeken en over het verlangen naar een plek waar je je veilig voelt. Ik vertel over wat ik zie bij Studio Blijmakers, over momenten waarop mensen zichtbaar ontspannen, en over hoe datzelfde gevoel ook op andere plekken kan ontstaan. Zelfs in een land waar je niet woont, maar waar je je toch thuis voelt. Een aflevering over thuiskomen. Niet als plek, maar als gevoel.

In het Dobbyhuis hoor ik vaak dezelfde zin: “Ik kan het niet meer.” Soms gaat het over schilderen. Soms over bewegen. Soms over iets wat ooit vanzelf ging en nu ineens niet meer lukt. In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in dat moment. Wat er gebeurt als iemand dat zegt, en wat er kan ontstaan als je niet meteen overneemt, maar even blijft. Als je samen begint, hoe klein ook. Ik vertel ook over Wim. Hij heeft Alzheimer en wil heel graag blijven bewegen. Hij was vroeger voetballer en kent de oefeningen nog. Hij doet ze voor, maakt anderen enthousiast en zorgt ervoor dat iedereen mee kan doen, op zijn eigen manier. In deze aflevering gaat het niet over wat niet meer kan, maar over wat er nog wél is. En hoe klein beginnen soms alles verandert. Meer over mijn werk vind je op: www.dobbyinternational.com www.studioblijmakers.nl www.ericadewinter.nl

In deze aflevering neem ik je mee in de gesprekken die ik voer met mantelzorgers in het Dobbyhuis. Over doorgaan, over liefde, en over iemand langzaam zien veranderen terwijl die er nog is. In het Dobbyhuis spreek ik ze vaak. Mantelzorgers die zorgen, doorgaan en zichzelf soms een beetje verliezen. In deze aflevering neem ik je mee in die gesprekken. Over wat er gebeurt als iemand verandert, maar de band blijft. Over vermoeidheid, twijfel en liefde die niet stopt. Een verhaal over een vorm van verlies waar niet altijd woorden voor zijn. Meer over mijn werk vind je op: www.dobbyinternational.com www.studioblijmakers.nl www.ericadewinter.nl

We zijn vaak geneigd om barsten te verbergen. Om alles heel en netjes te houden, alsof er niets mag veranderen. Maar het leven laat zich niet zo sturen. Iedereen krijgt barsten. Door verlies, door verandering, door dingen die langzaam anders worden. In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik over kintsugi, een Japanse kunstvorm waarbij gebroken aardewerk wordt hersteld met goud. De barst wordt niet verstopt, maar juist zichtbaar gemaakt. Omdat die laat zien dat iets geleefd heeft. Die gedachte raakt me. Omdat ik in mijn werk met mensen met dementie elke dag zie dat er misschien dingen veranderen, maar dat er nog steeds zoveel is. Iemand blijft zichzelf, ook als onthouden lastiger wordt. In deze aflevering neem ik je mee in hoe anders kijken het verschil kan maken. Niet alleen zien wat er verdwijnt, maar ook wat er blijft. En soms zelfs wat er juist zichtbaar wordt. Meer over mijn werk vind je op: www.dobbyinternational.com www.studioblijmakers.nl www.ericadewinter.nl

In het werk dat ik doe met mensen met dementie hoor ik vaak dezelfde vraag: wat kunnen we nog doen? We zoeken vaak naar oplossingen, naar methodes en naar behandelingen. Maar dementie kunnen we niet oplossen. Wat we wel kunnen doen, is aandacht geven. In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in wat ik daar dagelijks in zie. Bij Studio Blijmakers, waar we al bijna tien jaar werken vanuit aandacht. In het Dobbyhuis, waar we kijken naar wat er nog wél is. En tijdens mijn bezoek aan Baan Kamlangchay in Thailand, waar aandacht en nabijheid centraal staan. We bewegen samen, werken met creativiteit en geven mensen de ruimte om zich te blijven uiten. Want juist daar zie ik wat aandacht kan doen. In deze aflevering vertel ik waarom aandacht misschien wel het belangrijkste is wat we elkaar kunnen geven. Niet alleen aan mensen met dementie, maar eigenlijk aan iedereen. Meer over mijn werk vind je op: www.dobbyinternational.com www.studioblijmakers.nl www.ericadewinter.nl

Er is een vraag die ik steeds vaker stel aan mensen die ik ontmoet. Aan mensen met dementie, maar ook aan mensen zonder dementie. Aan mantelzorgers, kunstenaars en mensen die ik onderweg tegenkom. Iedere keer gebeurt er hetzelfde: het wordt even stil. Alsof de vraag eerst moet landen voordat er een antwoord kan komen. De vraag is eenvoudig: wat wil jij niet vergeten? In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom deze vraag zo belangrijk voor mij is geworden. Het gaat namelijk niet alleen over geheugen. Het gaat over wie we zijn, over wat ons gevormd heeft en over wat we willen bewaren. De antwoorden die ik hoor zijn soms klein, soms persoonlijk en soms verrassend. Maar ze zijn altijd echt. Misschien wil jij ook even stilstaan bij die vraag. Wat wil jij niet vergeten? Je mag jouw antwoord ook delen. Sommige mensen sturen een kort filmpje in waarin ze vertellen wat zij niet willen vergeten. Die filmpjes verzamelen we op het YouTube-kanaal van Dobby International. Misschien wil jij daar ook aan…

Begin 2025 was ik in Thailand om mijn broer te bezoeken. Tijdens een bezoek aan Elephant Parade Land in Chiang Mai gebeurde er iets onverwachts. Tussen honderden beschilderde olifanten stond ineens een klein wit eendje. Dat moment werd het begin van een idee dat uiteindelijk zou uitgroeien tot Dobby, het turquoise eendje met de gouden barstjes dat mensen helpt om over dementie te praten. In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik hoe een klein moment soms het begin kan zijn van iets veel groters. Meer over mijn werk vind je op: ericadewinter.nl studioblijmakers.nl dobbyinternational.com

In deze eerste aflevering van Gouden Verhalen vertelt kunstenaar Erica de Winter waarom haar podcast een nieuwe naam heeft gekregen. Wat begon als de podcast De Kracht van Creativiteit groeide in het afgelopen jaar uit tot iets veel groters. Met het ontstaan van Dobby, het Dobbyhuis en vele ontmoetingen onderweg ontstonden er steeds meer verhalen die het waard zijn om gedeeld te worden. Gouden Verhalen is een podcast over aandacht, creativiteit en het leven zelf. Meer over het werk van Erica vind je op www.ericadewinter.nl, www.studioblijmakers.nl en www.dobbyinternational.com

In deze podcast sluiten Dan en Erica het jaar af en kijken vooruit naar wat er komen gaat. Wil je meer weten of Studio Blijmakers? Kijk op de website www.studioblijmakers.nl. Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website www.ericadewinter.nl

Ik mocht een mooi kunstwerk afleveren bij de familie Visser. De opdracht was: "Doe iets met een schapenkop en vissen." Dit is het geworden. Ook sta ik in het jaarboek kunstenaars 2025. Bij Studio Blijmakers is er Bingo met Bitterballen. Er is natuurlijk nog veel meer te vertellen. Luister naar de podcast. Wil je meer weten of Studio Blijmakers? Kijk op de website www.studioblijmakers.nl. Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website www.ericadewinter.nl

In oktober was weer veel te beleven! De expositie “Emotie in Eendvoud” was een groot succes. We maken in deze podcast ook de winnaar van de schrijfwedstrijd bekend. Zowel de website van Studio Blijmakers als die van Erica de Winter is vernieuwd. We hebben ook afscheid genomen van een dame die slechts 32 jaar mocht worden, heel triest! Verder heb ik een dag met tien dames in Parijs doorgebracht. Expositie: Emotie in Eendvoud https://ericadewinter.nl/collecties/?e-filter-54c93aa-post_tag=emotie-in-eendvoud Link naar de gemaskerde emotie. Dit kunstwerk staat in het jaarboek kunstenaars. https://ericadewinter.nl/2024/09/26/de-gemaskerde-emotie/

Wat een leuk uitje hebben we gehad met de deelnemers van Studio Blijmakers. Kijk HIER naar ons museumbezoek. Wil jij weten welk cadeau Dan en Erica aan de deelnemers hebben gegeven? Bekijk dan HIER het filmpje. Ook kan je HIER informatie lezen over de schrijfwedstrijd en vind je de uitnodiging voor de expositie: "Emotie in Eendvoud” van 6 oktober a.s. in Museumrestaurant Art en Dining. En tot slot kan je HIER kijken naar het interview over de Schrijfwedstrijd: "Boekje open over eenzaamheid”. Wil je meer weten of Studio Blijmakers? Kijk op de website www.studioblijmakers.nl. Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website www.ericadewinter.nl

De podcast zit in een nieuw jasje. Voortaan kan je maandelijks naar onze podcast luisteren. We laten je horen wat er zoal gebeurd is in de afgelopen maand. Ook blikken we vooruit op de komende maand. Wil je meer weten of Studio Blijmakers? Kijk op de website www.studioblijmakers.nl. Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website www.ericadewinter.nl

Kunst is belangrijk, omdat het ons helpt om de wereld op een andere manier te zien. Het kan gevoelens en gedachten uitdrukken die moeilijk in woorden te zeggen zijn. Kunst maakt mensen blij, laat ons nadenken, en verbindt ons met anderen. Het vertelt verhalen uit het verleden en laat ons dromen over de toekomst. Kunst is waardevol, omdat het ons inspireert en onze creativiteit stimuleert. Het maakt het leven mooier en interessanter. Meer informatie vind je op www.ericadewinter.nl.

Verdriet en blijdschap zijn twee sterke gevoelens die iedereen kent. Verdriet voel je als je iets verliest of als er iets pijnlijks gebeurt. Het maakt je stil en laat je nadenken. Blijdschap komt als je iets leuks meemaakt of als je gelukkig bent. Het geeft je energie en laat je lachen. Beide gevoelens zijn belangrijk; verdriet helpt je om dingen beter te begrijpen, terwijl blijdschap je blij maakt en verbindt met anderen. Samen maken ze het leven speciaal en vol betekenis. Meer informatie vind je op www.ericadewinter.nl.

Om het taboe te doorbreken op dagbesteding zijn we bezig met een boek. Er worden mooie portretfoto's van de deelnemers van studio Blijmakers gemaakt en ze worden geïnterviewd. De foto’s worden gemaakt door Daan van der Klooster, hij is ook een deelnemer van Studio Blijmakers. Met het boek wil ik laten zien dat het hier om gewone mensen gaat. Er kan met iedereen iets gebeuren, zodat je leven op zijn kop komt te staan. Meer informatie vind je op www.ericadewinter.nl.

In opdracht van de DOV (Dordtse Ondernemers Vereniging) mocht ik een kunstwerk maken voor de vertrekkende burgemeester Wouter Kolff. Dit werd aangeboden tijdens de jaarlijkse BBQ van de DOV bij Art en Dining. Bekijk hier het kunstwerk. Van de overhandiging is ook een filmpje gemaakt. Ik heb ook een kunstwerk gemaakt dat deze avond geveild werd. Luister naar de podcast en hoor hier meer over. De opbrengst van het kunstwerk was voor Broodnodig. De hoogste bieder was Tommie Nijhoff. Hier kan je het kunstwerk zien. Meer informatie vind je op www.ericadewinter.nl.

Je hebt wel eens van die dagen dat het erg druk is en dan schieten de opnames van de postcast er bij in. De afgelopen tijd is het er door drukte niet van gekomen. Laatst hoorde ik een mooi gezegde; Als iemand zegt ik heb geen tijd, dan zeg je: je hebt wel tijd maar geen prioriteit. We hebben de boel weer opgepakt en gaan weer iedere week een podcast plaatsen. We maken gewoon weer tijd. Meer informatie vind je op www.ericadewinter.nl.

Iedere eerste zondag van de maand is er Kunstrondje Dordt. Kunstrondje Dordt is een wandeling langs galeries, kunst-, antiek- en curiosawinkels, musea en ateliers in Dordrecht. Het is de moeite waard om de route te lopen en binnen te kijken. Meer informatie vind je op www.ericadewinter.nl.

Dordtenaren worden schapenkoppen genoemd. Wil jij het verhaal hierachter weten? En wil je weten waar al die leuke kunstschapen in Dordrecht vandaan komen? Luister dan naar deze podcast. Meer informatie over de schapen vind je hier. Meer informatie vind je op www.ericadewinter.nl.

Communicatie is een proces waarbij je informatie overdraagt aan iemand anders. Er zijn een paar hulpmiddelen, zoals: denk aan ANNA, smeer NIVEA, gebruik LSD en laat je OMA thuis. Wil je weten waar waar deze woorden voor staan? Luister dan naar deze podcast. Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

Erica praat samen met Dan over 'doorbreek de cirkel’. Piekeren vreet energie. Stop met zorgen maken en doorbreek je negatieve vicieuze cirkel. Dat is zeker niet eenvoudig. Toch kun jij dit zelf wel doen. Hoe dan? Luister naar deze podcast voor tips. Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

In deze podcast gaat het over verschillende dingen, maar vooral over perfectionisme. Is dat nou een goede of slechte eigenschap? Als je als perfectionist wéét dat jij nooit perfectie kunt en zal bereiken, dan weet je dus dat het onmogelijk is. Waarom voel je je dan geroepen om het te proberen? Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

Erica gaat samen met een deelnemer van de dagbesteding, Daan van der Klooster, een boek schrijven over de dagbesteding Studio Blijmakers. Daan gaat de foto’s maken en Erica doet de interviews. Het doel is om een goed beeld neer te zetten van wat dagbesteding nou is en wat het doet met de deelnemers. Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

De open dag van Studio Blijmakers is inmiddels achter de rug. Wat een opkomst en wat een geweldige dag was het. Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

Op zaterdag 2 maart van 14.00 tot 17.00 uur organiseert Studio Blijmakers zijn jaarlijkse open dag. Familie van deelnemers en belangstellenden zijn van harte welkom om een kijkje te komen nemen. Studio Blijmakers is een creatieve dagbesteding voor mensen met niet aangeboren hersenletsel, andere beperkingen en/of afstand tot de arbeidsmarkt. Tijdens de open dag is er een rondleiding met uitleg over de studio. Uiteraard is er een expositie met werk van deelnemers van de dagbesteding. En zelf meedoen aan een creatieve miniworkshop kan natuurlijk ook. Kortom, wees welkom en laat je inspireren bij Studio Blijmakers! Het adres is Otto Dickeplein 1 in Dordrecht Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

Dit jaar geeft Erica een aantal train de trainer trainingen in de Blauwe Koe methodiek. De Blauwe Koe methodiek is een visie en een werkwijze die Erica heeft ontwikkeld vanuit haar ervaring als oprichter en begeleider van Studio Blijmakers, een dagbestedingscentrum voor mensen met NAH (niet aangeboren hersenletsel) in Dordrecht. Waarom werkt de Blauwe Koe methodiek? De Blauwe Koe methodiek werkt, omdat het aansluit bij de behoeften en de mogelijkheden van mensen met NAH. Het is geen standaard of starre methodiek, maar een flexibele en persoonlijke aanpak die rekening houdt met de individuele verschillen, voorkeuren en doelen van de deelnemers. Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

Sinds Erica en Dan terug zijn uit Thailand is het een drukte van jewelste. Ze hebben voortgangsgesprekken gevoerd met de medewerkers van Studio Blijmakers. Ze delen een leuk nieuwtje met jullie. Er wordt gesproken over dwz’ers (de weg zoekers). Wil jij weten wie dat zijn? Luister dan vooral naar deze podcast. Erica leest een blog voor en vertelt over haar digitale kunstwerken. Dan en Erica nodigen jullie ook uit voor de open dag bij Studio Blijmakers. Wil jij de blogs lezen en de kunstwerken zien van Erica? Dat kan via deze link https://ericadewinter.nl/blog/. Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl

Dan en Erica zijn nog steeds in Thailand. Ze zijn op bezoek geweest bij Martijn van Say Cheese in Hua Hin. Ze bezochten daar ook Artist Village (Baan Sillapin). Dan heeft ook nog de Phraya Nakhon Cave bezocht in het national park Sam Roi Yot. Wil jij de avonturen van Dan en Erica volgen in Thailand? Dan kan dat via Instagram. Meer informatie vind je op: https://www.ericadewinter.nl